Uz pomoć savjeta koji slijede, „reprogramirat“ ćemo vaše viđenje jutra te vam omogućiti da uvidite kako i taj dio dana može biti opušten, lijep i zadovoljavajući.
Idite u krevet na vrijeme. Zdravo jutro počinje noć prije. Ako znate da vam je za kvalitetan odmor potrebno 8 sati sna, legnite u krevet kada je potrebno. Izračunajte koliko je potrebno i držite se toga. Neka vam TV ili Internet ne budu distrakcije kojima odgađate odlazak na spavanje.
Ako je moguće budite se bez alarma. Nije prirodno da se na glas alarma osjetite odmornim te spremnim za buđenje. Svi smo se našli u situaciji gdje alarm odgađamo nekoliko puta. Neka ta navika bude prošlost.
Jeste li znali da se na prirodan način, bez alarma možete naučiti ustajati kada je potrebno? Kroz mjesec dana postavite svoj alarm sat vremena prije nego se trebate probuditi. Kada se oglasi ustanite ili nastavite spavati do zvuka ‘pravog’ alarma. Nakon što ovo činite kroz dulji period, prirodnim putem ćete naučiti svoje tijelo da se osjeti budnim u vrijeme kada se prvi alarm oglasio. Ubuduće ćete se automatski probuditi. Za vrijeme dok ovo isprobavate, ranije legnite u krevet kako biste se ustali na prvi alarm.Ako znate da vam za smireno jutro treba dulje vrijeme, ustanite ranije. Nećete požaliti ako vaše jutro neće biti užurbano i napeto.
Ljubav. Okružite se ljudima koje volite. Jutro je važno započeti s pozitivnim emocijama, a nema bolje od ljubavi. Pošaljite bližnjima poruku ili pročitajte neku na Internetu. Vi najbolje znate što je za vas dobro i pozitivno.
Pijte tekućinu. Tijelu treba voda kako bi funkcioniralo pravilno, zato dan započnite s čašom vode u ruci ili nekim prirodnim sokom.
Ako imate vremena, vježbajte. Tijelo i um je najjednostavnije ispuniti hormonima sreće (serotonin, ednorfin, dopamin) kroz tjelovježbu.
Imajte jutarnje rituale kojima se veselite. Ako nemate ritual koji vas ujutro veseli, osmislite ga. To može biti kuhanje ukusnog doručka ili čitanje knjige uz mirisnu kavu.
Neka prvi obrok dana bude nešto čemu ćete se ujutro radovati. Pripremite ukusni tost za sebe i porodicu. Jedite ukusnu granolu ili skoknite do mirisne pekare.
Dajte sebi vremena. U žurbi često ne razmišljamo o brizi za sebe. To uključuje i odjeću. Važno je kako se osjećate u onome što nosite. U tome ćete provesti dan i zato je dobro ako stanete i razmislite što se vama sviđa, u čemu je vama ugodno.
Veselite se svojim planovima. Svaki dan se počastite nečime što vas čini zadovoljnima. Od karti za kino, do druženja s prijateljima ili šetnje parkom. Jutro započnite sa smiješkom i veseljem zbog svega što ćete taj dan proživjeti.
Pripadnici Ministarstva unutrašnjih poslova u Novom Pazaru uhapsili su A.I. (1984), M.H. (1982) i E.A. (1983) iz Novog Pazara, zbog postojanja osnova sumnje da su izvršili krivično delo krađa.
Sumnja se da su oni 23. januara ove godine, u Novom Pazaru, iskoristivši odsustvo vlasnika, iz kuće odneli dva televizora i druge sitne predmete.Prilikom pretresa stana i drugih prostorija, kod A. I. pronađeni predmeti krivičnog dela i vraćeni vlasniku.Po nalogu zamenika tužioca Osnovnog javnog tužilaštva u Novom Pazaru, A.I. i M.H. je određeno zadržavanje do 48 sati nakon čega će, uz krivičnu prijavu, biti privedeni tužilaštvu, dok će se prijava za trećeg osumnjičenog sprovesti u redovnom postupku.
LEPOSAVIĆ – Zoran Đokić, raseljeno lice iz Peći, uhapšen je sinoć na prelazu Jarinje zbog sumnje da je odgovoran za ratni zločin. Potvrdila je danas Kancelarija za Kosovo i Metohiju. Sa druge strane, Kosovska policija se do objavljivanja vesti nije oglasila povodom ovih navoda.
Iz Kancelarije za KiM navode da ga je Kosovska policija najpre dva sata zadržala na ovom prelazu, dok ga je potom pod oružanom pratnjom sprovela u Peć.Poručuju da je dete uhapšenog Đokića takođe bilo prisutno tokom ovog događaja, kao i da je moralo samo da nastavi put ka Kosovskoj Mitrovici.Kancelarija za Kosovo i Metohiju je Đokiću obezbedila branioca.Ovo nije prvo hapšenje osoba srpske nacionalnosti na prelazima a pod sumnjom za navodne ratne zločine.Početkom maja 2018. Dejan Slavić (’74), koji je do 2003. godine živeo u Obiliću, uhapšen je takođe na ovom prelazu. Vest je i tada potvrdila Kancelarija za Kosovo i Metohiju. Krajem 2017. T.D. (1973), uhapšen je na drugom severnom prelazu – Brnjaku. Takođe, po optužnici za ratne zločine, na Jarinju je pre toga uhapšena T.M. kojoj je određena i mera kućnog pritvora. Uhapšen je još jedan stariji Srbin krajem avgusta 2017. godine u Suvoj Reci – Bogdan Mitrović, kada je sa grupom povratnika boravio u obližnjem Mušutištu, gde je živeo do ’99. On je u pritvoru proveo duže od četiri meseca.
KoSSev
Baš na mjestu gdje se nalazio noseći stub mosta na desnoj obali Save, koji i danas postoji, do 1930. godine je stajala jedna od najljepših i najvećih beogradskih džamija – Liman džamija, zapuštena i oštećena, koja je te godine uklonjena, kako bi se podigao most. Beograđani vjeruju da je zbog ovog barbarskog čina i stravičnog događaja koji se zbio 1862. godine u džamiji, ovaj most uklet. Sa mosta je skočilo u Savu i izvršilo samoubistvo više desetina beograđana, a među njima i proslavljeni književnik Branko Ćopić. Most je mjesto ne samo pojedinačnih, već I kolektivnih stradanja ljudi.Liman džamija je bila jedna od najstarijih džamija u Srbiji. Građena je od tvrdog kamena granita, sa teškim, visokim minaretom, i prozorima i vratima od kovanog gvožđa.Juna 1862. godine došlo je do incidenta na Čukur-česmi, na Dorćolu, u Bogradu. Tog sparnog dana napravio se red ljudi koji su sa testijama u rukama čekali da natoče vode i utole žeđ. U tom redu bio je i šesnaestogodišnji sluga Sava Petković koji se u težnji da što prije natoči svoju testiju zavadio sa osmanskim vojnikom koji je također čekao u redu. Nažalost, ova svađa je završila tragično jer je vojnik iz Kalemegdanske tvrđave u afektu testijom udario dečaka i povrijedio ga. U svim udžbenicima i drugoj literaturi stoji netačan podatak da je Sava od udarca testije ubijen, što nije tačno, jer Sava Petković je poginuo tek 1885. godine u jeku srpsko-bugarskog rata. Čak je i tadašnji srpski poslanik u Istambulu da bi pojačao tragičnost ovog događaja slagao osmanske i strane diplomatske predstavnike da je mladi sluga Sava na licu mesta ostao mrtav. U skladu sa ovom verzijom danas na Čukur-česmi postoji spomenik mladom Savi koji je tu navodno izgubio život.Srpski žandarmi hteli su da sprovedu osmanskog vojnika u srpsku žandarmerijsku stanicu. Uplašen da će ga ubiti, on je pružio otpor. Pucajući, odstupao je u pravcu Kalemegdana, gdje je bio smješten osmanski garnizon. Nastala je paljba i od strane srpske žandarmerije i osmanskih vojnika iz tvrđave, uz međusobne žrtve. Sukob se proširio sve do današnjeg Studentskog parka, gdje se tada nalazilo najveće beogradsko muslimansko groblje. Drugim riječima, oni koji se danas odmaraju u Studentskom parku, treba da znaju da se nalaze na muslimanskom groblju gdje su nišani u cjelosti uništeni, a groblje pretvoreno u Veliku pijacu, a kasnije u Studentski park, a čija zemlja i danas krije mnogobrojne, u raznim periodima sahranjene muslimane. Oko ovog groblja, a današnjeg Studentskog parka bile su tri džamije: Bajram-begova, Kizlar-agina i Hadži Mustafe Ćebedžije džamija.Ali najveća žrtva ovog sukoba bili su civili muslimani koji se nisu na vrijeme sklonili u tvrđavu, koji su najvećim dijelom bili Bošnjaci i djelimično Albanci. U udžbenicima piše da su u pitanju Turci, što je notorna laž.To je prostor koji danas beograđani zovu Savamala (Sava mahala), i koji su nastanjivali Bošnjaci i manjim dijelom Albanci, trgovci i zanatlije, stare beogradske porodice, koje su kršćani zvali erlije.Pošto je beogradsko bošnjačko stanovništvo sa Srbima živjelo u miru i slozi, a sa događajima na Čukur česmi nisu imali nikakve veze, vjerovali su da im od komšija ne prijeti nikakva opasnost.Pošto je sukob sa osmanskim garnizonom iz Kalimegdanske tvrđave postajao sve oštriji, kod srpskog stanovništva je sve više jačala mržnja prema svemu što je muslimansko.Uvidjevši šta će da im se desi, bošnjačko civilno stanovništvo se sa djecom i ženama sklonilo i zatvorilo u Liman džamiju, u čijoj blizini je bio han koji je nosio isto ime kao i džamija. Termin Liman označava riječno pristanište, odnosno močvarni zaljev u koji su se zaklanjale lađe od vjetra i tu istovarivale i tovarile robu. S proljeća, kako bi se otvorila plovidba po Savi, bio bi taj Liman prepun bosanskih lađa i dereglija. Pristanište se i danas nalazi na istom prostoru. Razjarena srpska masa predvođena starim borcem sa Mišara Bakal Mitom, koji jer rukovodio ovom groznom akcijom, opkolila je džamiju. Donijeli su katran, luč i slamu i zapalili džamiju krcatu bespomoćnim muslimanskim življem.Liman džamija je gorjela i u njoj ljudi, žene i djeca. Požarom i nemarom oštećena Liman džamija, odnosno njene visoke granitne zidine i minare su ostale kao stravičan spomenik, koji je srpsko stanovništvo podsjećao na užasan zločin koji su počinili njihovi djedovi i očevi. Oko džamije je naravno bilo i muslimansko groblje. Beograd je u ovo doba bio sa većinskim muslimanskim življem (većinom Bošnjaci i dijelom Albanci – ukupno 1486 muslimanskih kuća) i 842 srpske kuće.
Kada je 1930. godine kralj Aleksandar Karađorđević odlučio da gradi Savski most, koji je po njemu nazvan Most viteškog kralja Aleksandra Prvog, ovo je iskorišćeno kao zgodna prilika da se definitivno ukloni granitna Liman džamija, njeno minare i muslimansko mezarje. Kod toliko obalskog prostora izabrano je da stub mosta na desnoj obali Save bude postavljen baš na mjestu gdje se nalazila ova džamija i muslimansko groblje. Ovo je podrazumjevalo naravno da se džamija potpuno i definitivno poruši, kao i muslimansko groblje oko nje.Stub koji nosi na desnoj obali Most kralja Aleksandra, a današnji Brankov most, je danas zapušten i prljav, i njime se ne diče Beograđani, koji ga nazivaju „ukleti stub“, jer je postavljen na mjestu porušene džamije i muslimanskog groblja i na mjestu gdje su nevini muslimani: ljudi, žene i djeca živi gorjeli.Beograđani vjeruju u legendu o prokletstvu Brankovog mosta, koji privlači tragične sudbine i smrt. Mračna statistika govori da svake godine blizu 40 osoba pokuša ili izvrši samoubistvo skokom sa mosta.Najpoznatiji slučaj dogodio se 26. marta 1984. godine. Tog dana je čuveni jugoslovenski književnik Branko Ćopić, skokom sa mosta oduzeo sebi život.Žitelji Beograda vjeruju da su duhovi na pravdi Boga spaljenih muslimana u ovoj džamiji konačno uznemireni uništavanjem bogomolje i groblja, što je uzrok prokletstva Brankovog mosta. Beograđani vjeruju da je na ovaj način duhovima nevino stradalih ljudi oduzeto jedino mjesto koje im je ulivalo mir i sigurnost u zagrobnom životu i da se nikada neće smiriti.Drugi pak beograđani govore da tek onda kad most bude odneo tri puta više života, nego što je bilo zapaljenih ljudi, žena i djece , njihove duše će se smiriti.Most je završen 16. decembra 1934. godine. Ovaj viseći most čiju su konstrukciju držala čelična užad, bio je dug 474 metra i oslanjao se na dva armirano-betonska stuba u srpsko-bizantijskom stilu. Već 9. oktobra iste godine u Marselju je u atentatu ubijen glavni nosilac ideje o rušenju Liman džamije i izgradnji mosta na tom mjestu kralj Aleksandar Obrenović, po kojem je most nosio naziv a nezvanično Zemunski most. Samo sedam godina nakon izgradnje mosta, srpska vojska je ga je srušila, da bi usporila prodiranje njemačkih jedinica. Most je srušen tokom noći između 11. i 12. aprila 1941. godine, upravo u trenutku kada je ispod njega prolazio brod „Tanasko Rajić“ , koji se povlačio prema Ostružnici. Inžinjerci u mrkloj noći nisu vidjeli da tačno ispod mosta prolazi vojni brod sa 110 ljudi. Od eksplozije metalna konstrukcija mosta se survala tačno na brod, i na licu mjesta je poginulo 95 ljudi.Na temeljima ovog mosta 1956. godine podignut je novi most koji je dobio naziv Most bratstva i jedinstva ili Savski most. Uskoro je dobio i rezervno ime Brankov most. Tako je prozvan po Brankovoj ulici na koju se most nastavlja, odnosno ulici koja je nazvana po pjesniku Branku Radičeviću. Most je proširen 1979. godine.Ukleti most i dalje je neodoljiv za ljude koji skokom sa njega nasilno prekidaju svoj život.Esad Rahić
NOVI PAZAR – Rukometaš Novog Pazara Petar Žujović rekao je danas da je predstojeća utakmica protiv Partizana važna, ali ne i odlučujuća u borbi za plasman u plej-of Superlige.
“Devet kola je do kraja ovog dela sezone. Spremamo se kao za svakog rivala, a povrede su nas malo poremetile. Očekujem dobru utakmicu. Imamo motiva na pretek, dok oni žele da se revanširaju za poraz u prvom delu prvenstva”, rekao je Žujović.
Uoči 14. kola, Novi Pazar i Partizan drže treću i četvrtu poziciju u Superligi sa po 16 bodova.
“Pojačali su se, došao im je i naš doskorašnji igrač Boris Radivojević, ali to ne mora da bude presudno. Poznajemo se i šanse su podjednake. Naše prednosti su iskustvo i domaći teren. Pozivam navijače da dodju i uživaju”, kazao je Žujović.
Novi Pazar i Partizan igraju sutra od 18.00 u dvorani Pendik, a ulaz na tribine je besplatan.
Sud u Kraljevu nakon desetodnevnog pritvora pustio je da se brane sa slobode direktorku Centra za socijalni rad Prijepolje, Sabiru Hadžiavdić i radnicu ove ustanove Alisu Talović.Njih dve pripadnici Posebnog odeljenja Višeg javnog tužilaštva za suzbijanje korupcije iz Kraljeva, 22. januara lišili su slobode zbog postojanja osnova sumnje da su izvršile krivično djelo zloupotreba službenog položaja i krivično djelo zloupotrebe službenog položaja u pomaganju.Sabiri Hadžiavdić se na teret stavlja da je u svojstvu odgovornog lica Centra za socijalni rad Prijepolje, tokom decembra 2017. godine omogućila pravnim i fizičkim licima da u postupku nabavke pribave imovinsku korist od oko 990.000 dinara, a Centru za socijalni rad nanela štetu od oko 1.142.000 dinara, uključujući i iznos PDV-a.Osumnjičena AlisaTalović, koja je takođe zaposlena u Centru za socijalni rad Prijepolje, se tereti da je, zloupotrebom službenog položaja, pomogla direktorici da izvrši navedeno krivično djelo.Inače, pred sudom u Kraljevu u petak je saslušan veliki broj svjedoka među kojima je bio i predsjednik Upravnog odbora Senad Hodžić. Kako saznajemo, nastavak ovog krivičnog postupka zakazan je za 11. februar.izvor Sandzacke
Naime, restoran Gaziya u kojem stoluje MUamer Zukorlić zatvoren je od strane poreske inspekcije zbog poreskih prevara.
Nakon što su u Prijepolju pohapšene funkcinerke ove stranke koje su u pritvoru, ovo je još jedan dokaz da je Muamer Zukorlić okružen kriminalcima i da korupciju za koju ceo svoj život optužuje druge kao nekakav Kalimero po beogradskim medijima zapravo je odlika njega i njegovih saradnika.
Ovo je ništa, zamislite da je na vlasti šta bi tek radili! Kriju se iza vere – kradu, optužuju druge a kao bumerang im se vraća sve što lažu, izmišljaju i optužuju!
Više tužilaštvo u Novom Pazaru zaključilo je danas sporazume o priznanju krivice sa Nihadom Đukićem (57) i Zvezdanom Jevtović (22) iz ovog grada na osnovu kojeg su oni osuđeni zbog prodaje heroina, rečeno je radiju Sto plus u tom tužilaštvu.Njih dvoje priznali su izvršenje krivičnog djela nedozvoljena proizvodnja i stavljanje u promet opojnih droga.“Đukić je osuđen na 4,5 godine zatvora, a Jevtovićeva na tri. Sporazum je prihvatio i Viši sud u Novom Pazaru tako da je presuda postala pravosnažna i njih dvoje će uskoro biti upućeno na izdržavanje kazne”, kazali su u Tužilaštvu.Đukić i Jevtovićeva uhapšeni su u utorak veče u akciji inspektora odeljenja za suzbijanje narkotika novopazarske policije, a tom prilikom je kod njih pronađeno blizu 60 grama heroina i dva grama ekstazija.“U porodičnoj kući Đukića, u Dositejevoj ulici, pronađeno je preko 52 grama heroina i dva grama ekstazija, dok je prilikom pretresa Jevtović pronađeno nešto više od pet grama heroina”, rekao je izvor iz novopazarske policije.
Većnici Novog Pazara usvojili su predlog komisije za dodelu sredstava za sufinansiranje projektnih aktivnosti u oblasti socio-humanitarne delatnosti. Za te namene izdvaja se 38 miliona dinara, što je za milion dinara više u odnosu na predhodnu godinu. Na danšnjem zasedanju doneto je još niz značajnih odluka. Analizom izveštaja o protivpožarnoj opremi u stambenim zajednicama, konstatovano je da se stanari moraju odgovornije odnositi prema zajedničkoj imovini.
Analizom stanja iz Izveštaja o hidrantima Odeljenja za vanredne situacije i poslove odbrane iz septembra prošle godine Gradsko veće je naložilo da se obavi inspekcijska provera svih stambenih zajednica na teritoriji grada. Na ovom zasedanju konstatovano je da rezultati nisu zadovoljavajući, te da se stanari moraju odgovornije odnositi prema zajedničkoj imovini.
”Stanje nije dobro. Nažalost, od 112 izveštaja, koliko je traženo na terenu, 34 su dostavljena, ali samo u 5 je navedeno da hidrantske mreže postoje na način kako je propisano, a da čak 11 stambenih jedinica uopšte nema mrežu , dok je u 18 hidrantska mreža nepotpuna”, rekao je član Gradskog veća Fevzija Murić.
On je istakao da će sledeći korak nadležnih biti upoznavanje građana sa stanjem na terenu, kao i potencijalnim opasnostima, te da će biti preduzete sve mere kako bi se stanje u cilju unapređenja bezbednosti građana promenilo.
Između ostalog, Veće je dalo saglasnost na nacrt Odluke o usvajanju koncesivnog akta za poveravanje obavljanja delatnosti gradskog i prigradskog prevoza putnika na teritoriji Novog Pazara.
Osuđeni za najteža dela protiv čovečnosti, dokazani i sudskim presudama označeni ratni zločinci, izvođači krvavih radova političkih elita koje su vladale i vodile ratove tokom devedesetih godina, na prostoru bivše Jugoslavije, u Srbiji, Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i Kosovu, tretiraju se uglavnom kao heroji, lica sa određenim povlasticama u društvu, nositelji vrednosti i ličnosti za ugled i visoko poštovanje u sistemu.
3Piše: Snežana Čongradin31. januara 2019.
To je, imajući u vidu kontekst iz jugoslovenskih ratova, gde su Srbija i Hrvatska prednjačile u rehabilitaciji četništva i ustaštva, najizraženije upravo u ove dve države. U Srbiji, državi koja je pred Haškim tribunalom proglašena kao aktivna u pomoći i organizaciji genocida u Bosni, odnosno, čiji su najviši generali i policijske glavešine osuđeni za najbrutalnija zverstva nad kosovskim Albancima, unazad skoro dvadeset godina, od kraja ratova i pada diktatorskog režima Slobodana Miloševića, nijedna vlast nije priznala niti prihvatila odgovornost za takvo mračno i tragično istorijsko određenje.
Nakon odsluženja kazne u Haškom tribunalu, zbog dokazane odgovornosti za ratne zločine, u Srbiji je, u javnom životu, aktivno najmanje četvorica pripadnika ratno zločinačkih hordi režima Slobodana Miloševića. Dvojica su visoki funkcioneri dve vladajuće stranke – Nikola Šainović nastavio je svoju političku karijeru odmah po povratku iz Haga u Socijalističkoj partiji Srbije, a Veselin Šljivančanin je našao svoje mesto i poziv u Srpskoj naprednoj stranci. Tu je, razume se i Vojislav Šešelj, lider Srpske napredne stranke, koji i dan danas u javnosti ima isti govor i retoriku, srećom bez tragičnih posledica, kakav je bio slučaj devedesetih. Nebojša Pavković, još jedan haški osuđenik zbog najtežih dela protiv čovečnosti, ispostavio se nakon povratka iz zatvora kao pisac i propagandista vrednosti ratovanja u ime Ministarstva odbrane, na čijem je čelu još jedno ratno huškačko lice iz devedesetih – julovac, Aleksandar Vulin. Vojin Lazarević, takođe, kolega po zločinstvu gore nabrojanim danas politički i, recimo, aktivnim u intelektualnim krugovima, po povratku u Srbiju iz zatvora, dobio je čast da drži predavanja na Vojnoj akademiji.
Jasno je da je na vlasti u Srbiji upravo ratna elita iz devedesetih, vremena u kojem su četvorica navedenih zločinca, na osnovu politike predvođene od strane predsednika Socijalističke partije Srbije, a uz svesrdnu pomoć ili kritiku zbog izostanka još brutalnijih i tragičnijih ratnih pohoda i većeg broja žrtava – Srpske radikalne stranke, danas preimenovane u Srpsku naprednu stranku, počinila sudski dokazane strahote nad pripadnicima drugih naroda bivših jugoslovenskih republika. Upravo su naslednici i politički sinovi Slobodana Miloševića i Vojislava Šešelja ključne politilke figure u državi, koje se nikada nisu odredile u kontekstu sopstvene odgovornosti za ratno huškačku retoriku, već su u političkoj karijeri nastaloj nakon petooktobarske revolucije nastavili da zastupaju iste nacionalističke i mrziteljske ideje, što u najvećoj meri čine i dan danas. Nepriznavajući genocide, etnička čišćenja, vodeći državnu politiku sukobljavanja sa narodima sa kojima su do juče vodili ratove.
Zato je danas normalno, nikoga posebno ne uznemirava i ne začuđuje to što recimo u Predsedništvu Socijalističke partije Srbije sedi Nikola Šainović, bivši potpredsednik Vlade Savezne republike Jugoslavije, osuđen na 18 godina zatvora pred Haškim tribunalom zbog deportacija i drugih nehumanih dela, ubistava i progona na političkoj, rasnoj ili verskoj osnovi, s namerom da prisilno raseli deo kosovskih Albanaca i promeni etnička ravnoteža Kosova, gde bi ponovo bila uspostavljena kontrola Srbije. Sva ova određenja Šainovićevog političkog angažmana iz devedesetih nisu nikakva prepreka za vladajući SPS i njegovog lidera Ivicu Dačića da mu dodele visoku političku funkciju i prepuste se njegovim delima. Pretpostavka je da je Šainović zapravo u tom stranačkom ustrojstvu za vreme Slobodana Miloševića bio kolega od ugleda, neko o čijoj karijeri su sanjali upravo oni koji danas uz lidera Dačića vode tu partiju, a time i celu državu.
Zločinac koji je organizovao mučenje i odvođenje 400 ranjenika iz vukovarske bolnice, ubijanje 264 ljudi na Ovčari, sprečavao evakuaciju 4000 civila, nakon pada Vukovara ih izdvajao iz kolone, Veselin Šljivančanin, danas je funkcioner Sprske napredne stranke, koji se ne ustručava da govori na tribinama, deli lekcije u javnosti o moralu, vojničkoj hrabrosti i ostalim vrednostima namenjenim „našoj deci“. Neka deca koja su potpala pod drugačiji uticaj i sistem vrednosti u kojem je ratno zločinstvo razlog za dubok stid i suočavanje, kažnjavanje i lustraciju onih koji imaju krvave ruke, pokušala su da spreče da Veselin Šljivančanin iznosi svoje naopake stavove i sa javnošću podeli vrednosti koje veličaju zločinstvo i mržnju nad narodima, za šta su, u današnjoj Srbiji, platila i glavom, ali i novčano. Reč je o aktivistima Inicijative mladih za ljudska prava, koji su, pre dve godine, na tribini Srpske napredne stranke, u Beškoj, pokušali da spreče Šljivančanina da govori, razvijajući transparent „Ratni zločinci da zaćute da bi se progovorilo o žrtvama“.
Aktivisti te organizacije osuđeni su na novčane kazne zbog narušavanja javnog reda i mira, jer je sud procenio da poruke koje javnosti ima da ispostavi ratni zločinac ne remete mir i red u društvu.
O tome da Vojislav Šešelj, kojeg je Haški sud osudio na deset godina zatvora jer je dokazano odgovoran za progon i deportaciju nesrpskog stanovništva, i danas uživa privilegije širenja govora mržnja sa skupštinske govornice, da na javnim mestima pali zastave bivših jugoslovenskih republika, poziva na sukobe i jasno izražava da bi sve opet isto ponovio kao što je činio devedesetih kada bi bio u prilici, usled teške očiglednosti, izlišno je i govoriti.
Portal BBC na srpskom sažeo je nedavno situaciju u vezi sa ovom temom, ispostavljajući utisak da ni u toj susednoj državi situacija u vezi sa suočavanjem i osudom onih koji su ukaljali nacionalni obraz, nije mnogo drugačija. Osuđeni hrvatski ratni zločinci uglavnom žive mirno i osigurano daleko od javnosti, kao što je to bilo i tokom izdržavanja njihovih zatvorskih kazni, uz blagoslov i svesrdnu pomoć hrvatskih institucija, piše za taj portal Mašenjka Bačić, slobodna novinarka iz Splita. Navodi da su tamošnji mediji nedavno otkrili kako je Tomislav Merčep, pravosnažno osuđen na sedam godina zatvora zbog ubistva 43 civila, tokom služenja kazne, ovog leta na račun državnih poreznih obveznika 15 dana proveo u Krapinskim toplicama. I Mirko Norac, koji je danas na slobodi, nakon odsluženja dve trećine kazne zbog ratnog zločina protiv srpskih civila na području Gospića i Medačkog džepa, tokom zatvorskih dana imao je slobodne vikende. Nakon puštanja na slobodu 2011. godine povukao se iz javnog života, do nedavno, ovog septembra, kada je prisustvovao svečanom obežavanju 25 godina akcije Medački džep. Norac se, piše BBC na srpskom, tako pojavio na službenom obeležavanju akcije, koja je u istoriji trebalo da bude zabežena kao oslobađanje hrvatske vojske, no upravo je zbog ovog ratnog zločinca taj uspeh pao u drugi plan zahvaljujući ubistvima nevinih zbog kojih je osuđen. Na obeležavanju je, svakako, prisustvovao i celi državni vrh, i bilo bi za očekivati da se ogradio od osuđenog ratnog zločinca. Umesto toga, ministar obrane Damir Krstičević izjavio je medijima kako je Norac čovek koji nosi svoj krst, te da mu je drago što se našao tu.
Navodi se dalje da saborski zastupnik Branimir Glavaš iz javnosti nikad nije nestao, čak ni dok mu se sudilo u slučajevima „garaža“ i „selotejp“. Presudu je u međuvremenu ukinuo Vrhovni sud te Glavaš čeka ponovo suđenje. Još jedan osuđeni hrvatski ratni zločinac iz susedne BiH, Dario Kordić, osuđen za pokolj u Ahmićima i sukob u dolini Lašvi, po puštanju na slobodu pre četiri godine, rado je viđen gost po crkvama i različitim manifestacijama kao što je, na primer, otvaranje Caritasove kuće za mlade, a najavio je i učešće u politici. Kad je pušten na slobodu, na zagrebačkom aerodromu dočekalo ga je par stotina ljudi, među kojima su bili i neki političari kao i sveštenici, ali i sisački biskup Vlado Košić.
Zvuči možda paradoksalno, ali s obzirom da je Republika Srpska entitet Bosne i Hercegovine, i u toj državi, u javnom životu, prednjače ratni zločinci koji su učestvovali u projektu stvaranje „velike Srbije“. Reč o Biljani Plavšić i Momčilu Krajišniku koji uživaju sve počasti koje im privilegovan status navodne borbe za „sve Srbe u jednoj državi“, od strane tamošnjih vlasti, pre svih, Milorada Dodika, jeste upriličen. Kao eklatantan primer rehabilitovanog zločinca, koji nije srpske nacionalnosti, navodi se načelnik Velike Kladuše Fikret Abdić, kojeg je sud u Hrvatskoj osudio za ratne zločine baš u tom gradu.
