Prvi ovoletošnji KonTikijev čarter do Akabe (Aqaba) poleće već 25. juna. Aranžmani su koncipirani na 10 dana, a smeštaj je rezervisan u sedam hotela rezličitih kategorija (www.amirpalacehotel.com; http://goldentulipaqaba.com/en; http://www3.hilton.com/en/index. html). I cene su više nego prihvatljive tako da ukoliko iskoritite prednost ranog bukinga, koji traje do 20. juna, ostvarićete i dodatni popust od 20% na cenu aranžmana. Preračunato, u Akabi možete letovati već po ceni od 299 evra – 10 polupansiona, avio-karta i svi transferi!
Priča o Akabi (Aqaba), luci na Crvenom moru, apsolutno je posebna i počinje ovako: Kada je 1965. jordanski kralj Husein zamenio sa Saudijskom Arabijom 6.000 kvadratnih kilometara jordanske pustinje za 12 kilometara obale južno od Akabe (Aqaba), osim prostora za proširenje svoje jedine luke, Jordan je dobio izlaz i na veličanstveni koralni greben Jamanieh. Ali, turizam u Jordanu tada nije postojao. Priča o gostima iz celog sveta počinje 35 godina kasnije…
Akaba (Aqaba) je u ovom času moderan spoj kopnenih i pomorskih puteva koji povezuju Aziju, Afriku i Evropu. Posetioci danas u jordansku turističku lepoticu stižu ne zarad njene duge istorije već zbog prelepog Crvenog mora. Iz dana u dan, duž obale duge 12 kilometara niču hoteli bogatih i atraktivnih sadržaja…
Deset kilometara od centra Akabe (Aqabe), nalazi se plaža Berenis. Smeštena je u najlepšem delu obale u zalivu Tala Bej. Od centra grada, saobraćaju šatl busevi od jutarnjih do večernjih sati. Postoji mogućnost odlaska na plažu i brodskim taksijem iz Kraljevske marine, udaljene 10 minuta hoda od gradskih hotela. U cenu ulaznice uračunat je prevoz u oba pravca, korišćenje peškira, suncobrana i ležaljke.
Osim prelepog, kristalno čistog Crvenog mora poznatog po bogatstvu flore i faune, ovu plažu čine atraktivnom za posetioce i mnogobrojni sportski sadržaji: tri bazena (glavni uz koji se nalazi bar, natkriven dečji bazen zaštićen od sunca, i treći, namenjen roniocima početnicima). Sadržaj upotpunjuje nekoliko restorana, fast food, sneck bar, restoran sa morskim specijalitetima i a la carte restoran. U sklopu kompleksa je sedište jedinog ronilačkog centra u Jordanu sertifikovanog od strane Nacionalne geografije, u kome možete dobiti diplomu priznatu svuda u svetu. Plaža ima svoje brodove koji krstare po najlepšim uvalama Akabskog zaliva, dok vrhunski kuvari na brodu pripremaju tradicionalne specijalitete. Možete se otisnuti i do Sinajskog poluostrva, kupati u moru, roniti i upoznati morsko carstvo korala, egzotičnih riba, oktopoda, morskih kornjača…
Od dodatnih sadržaja, gostima su na raspolaganju svlačionice za muškarce i žene, tuševi, tereni za odbojku, veliki šah, ambulanta, prodavnica suvenira i opreme za plažu.
Ali, to nije sve. S pouzdano lepim i sunčanim vremenom, Akaba (Aqaba) je i izvanredna baza iz koje se lako mogu obići zanimljive lokacije u južnom Jordanu ili takozvani jordanski zlatni turistički trougao koji čine prirodno i ljudskom rukom napravljeno a vekovima u kamenu klesano čudo Petra, ružičasta pustinja Vadi Rum i grebeni Akabe.
Ćamil Duraković, načelnik Srebrenice, za N1 je komentarisao izjavu reisu-l-uleme Islamske zajednice u BiH Huseina ef. Kavazovića koji je kazao da svako ko dozvoli da “vlah” vlada Srebrenicom – da će mu to biti haram.
Reisu-l-ulema Islamske zajednice u BiH, ef. Kavazović boravi u Švicarskoj gdje se susreo sa predstavnicima IZ u toj zemlji, i Bošnjacima u dijaspori.
Tom prilikom je pozvao građane te zemlje sa pravom glasa u BiH da izađu na izbore. Posebnu pažnju dao je izborima u Srebrenici, gdje je između ostalog kazao da ne treba dozvoliti da “vlah” vlada Srebrenicom.
Njegov govor komentarisao je i aktuelni načelnik Srebrenice, Ćamil Duraković.
“Prije svega za nas je važno da vođa naše vjerske institucije boravi u dijaspori, kako bi svojim autoritetom animirao bošnjačku dijasporu da učestvuje na lokalnim izborima. U to ime, hvala njemu i Islamskoj zajednici”, kaže Duraković za N1.
“Što se ovog drugog tiče, nisam imao priliku da vidim snimak i ne mogu to komentarisati. On je naš vjerski vođa i mi na njegove izjave ne postavljamo pitanja. Mogu reći da poštujemo naše vjerske lidere bez obzira šta, kada i kome rekli”, rekao je načelnik Srebrenice za N1.
Izvor.N1
Reisu-l-ulema Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini Husein ef. Kavazović boravi u Švicarskoj gdje se susreo sa predstavnicima Islamske zajednice u toj zemlji i Bošnjacima.Reis Kavazović je, između ostalog govorio o predstojećim lokalnim izborima u toj zemlji te pozvao bh. građane sa pravoim glasa da izađu na izbore i glasaju.
Posebno se osvrnuo na izbore u Srebrenici gdje će u oktobru građani birati između kandidata probosanskih stranaka Ćamila Durakovića, kandidata srpskih stranaka Mladena Grujičića i nezavisnog kandidata Desnice Radivojevića.
“Nećemo halaliti nikome ko bude mogao, a ne bude htio. Nećemo nikome halaliti. Svako ko može dati svoj glas, svako ko može se registrirati, svako ko može dozvoliti da ‘vlah’ ne vlada u Srebrenici. Bit ću potpuno otvoren, da ‘vlah’ ne vlada u Srebrenici. Nek’ mu je haram ako to ne učini, nek’ mu je haram. Mi to moramo zaštiti, moramo to čuvati. To je naše i to ne možemo ostaviti”, kazao je reis Kavazović.
Novi Pazar – Glasine da je Adem Zlikić podneo ostavku na mesto reisu-l-uleme brzo su se prošilie Novim Pazarom, u ponedeljak on je te glasine demantovao za list Informer. Međutim, Sandžakhaber došao je do ekskluzivnog audio snimka u kojem se jasno čuje da Adem Zilkić kaže da on više nije reis te islamske zajednice.
Audio snimak koji objavljujemo dobili smo od jednog našeg čitaoca preko socijalne mreže fejsbuk
Upliv tajne policije u ekonomiju bivše Jugoslavije počeo je još 1951. godine, na sastanku republičkih odsjeka Udbe za legalnu i ilegalnu trgovinu
Prema dokumentima otkrivenim u Arhivu Slovenije, petljanje službe sigurnosti u poslove mimo njene nadležnosti počelo je 19. i 20. jula 1951. u Beogradu na sastanku republičkih odsjeka Udbe za legalnu i ilegalnu trgovinu.
Na sastanku je došlo do faktičkog raspada savezne Udbe, a moguće je da su još tada udareni i temelji raspada SFRJ koji se dogodio četiri decenije kasnije.
Pod okriljem navodnog bratstva i jedinstva tada je dogovoreno da svaka republička Udba otvori svoj poseban račun u švicarskim bankama, a da proviziju od samostalnih poslova uplaćuju na račun savezne Udbe. Također, pokušan je i dogovor o kartelnoj podjeli vanjske trgovine i fiksaciji cijena kako bi se spriječila međurepublička konkurencija u inostranstvu. Dakle, ista ona Udba koja je u to vrijeme nemilosrdno progonila sve što je barem malo mirisalo na kapitalizam na ovom se sastanku suštinski oprostila od koncepta socijalističke ekonomije i prihvatila potpuno kapitalistički sistem poslovanja.
Dogovor u Beogradu postignut je pod patronatom dvojice Slovenaca -glavnog operativca za ilegalnu trgovinu na saveznom nivou Vitka Hlaja i Nika Kavčiča, prvog direktora onoga što će se kasnije zvati Nova ljubljanska banka. Time je, po svemu sudeći, Slovenija još te davne 1951. izborila poziciju koja će joj decenijama omogućavati poseban status u Jugoslaviji i gotovo apsolutni primat u udbovskom preduzetništvu. Niz dokumenata u Arhivu Slovenije, izvještaja sa sastanaka odsjeka za ilegalnu trgovinu slovenačke Udbe, pokazuju kako je Slovenija, prva među jugoslovenskim republikama, kreirala efikasnu poduzetničku mrežu u inostranstvu.
Zašto je svijet do skoro bio nemoćan protiv poreskih rajeva?
Ta mreža je imala bazu u Ljubljani odakle je, da bi se izbjeglo plaćanje poreza u Italiji, preko tršćanskog preduzeća „Runimex”, dijela holdinga „Saf” kojim je upravljala slovenačka Udba, usmjeravan kapital prema Švicarskoj, u preduzeće „Colcommerz”. No, ubrzo su eksperti slovenačke Udbe shvatili da je regulativa u Švicarskoj rigidnija nego u Italiji, a porezi previsoki, pa su krajem 1951. godine uz pomoć fiktivnih vlasnika sa švicarskim državljanstvom u Lihtenštajnu osnovali off-shore preduzeće „Colcommerz Vaduz”. Tako je stvorena prva preduzetnička hobotnica Udbe.
Neobičan socijalizam
Ovakav poslovanja tajne policije trajao je sve do raspada nekadašnje SFRJ. Nelegalno prebacivanje novca s posebnog računa u Banci D’ Italija, koje su, na osnovu međudržavnog sporazuma, kontrolisale jugoslovenska i talijanska monetarna vlast, a odvijalo se pod okriljem slovenačke službe sigurnosti, zaintrigirao je vlasti u Beogradu početkom 80-ih godina prošlog vijeka. Zbog toga je predsjednik Tršćanske kreditne banke Vito Svetina imao razgovor u četiri oka sa prvim srpskim bankarom -tadašnjim predsjednikom Udružene beogradske banke Slobodanom Miloševićem. Uprkos očekivanjima da će krađa novca prestati, Milošević i Svetina su se dogovorili da se već razrađena shema nelegalnog transfera novca zarađenog u trgovini sa Italijom u off-shore kompanije u Lihtenštajnu nastavi.
Iz informacije Službe državne sigurnosti Koper (I. PS. RTZ. 607/34 od 30. maja 1983. godine), koja se čuva u Arhivu Slovenije, vidi se da je do sastanka Miloševića i Svetine došlo nakon urgencije Jožeta Smolea, slovenačkog političara protiv kog su mitingaši na Ušću 1989. nosili transparent „Jože Smole, uhvatiš me malo dole!”.
Izvjesni izvor „Ferdo” navodi da su, nakon dogovora sa Svetinom, Milošević i Bogomir Apostolović, tada predsjednik JIK banke, o istoj temi nastavili razgovore s Radovanom Makićem, guvernerom Narodne banke Jugoslavije. Ferdo navodi da je kamata na sedam milijardi lira, nelegalno prebačenih iz Banke D'Italija u Tršćansku kreditnu banku, narasla na 1,5 milijardi lira i da očekuje da će do kraja 1983. dostići iznos od dvije milijarde. Kako će se ovaj novac koristiti, piše u informaciji SDB Koper, Ferdu nije poznato, osim iz priče Svetine, „koji uvjerava da su ta sredstva korišćena za slovenačku manjinu u Trstu”.
Kao vispren bankar, inteligentiji nego što je bio političar, Milošević se s Vitom Svetinom lako dogovorio. Nije bilo nijednog razloga da odbije učešće u već uhodanom mehanizmu koji su razradili majstori off-shore kombinatorike slovenačke službe sigurnosti. Nakon propasti krilatice „Trst je naš” SDB se uporno trudio da ovaj grad osvoji barem kapitalom i pretvori ga u posljednju oazu legalnosti pre nego što novac sakrije na off-shore destinacije. Način na koji je SDB izigrao sporazum između Jugoslavije i Italije, na osnovu kojeg su preduzeća u pograničnoj teritoriji dobijala različite beneficije ako su trgovala preko granice, a novac iz te razmjene odlazio na poseban račun Conto autonomo (CA) u Banci d'Italija, pokazuje svu perverznost socijalističkog sistema nekadašnje Jugoslavije.
Kad se danas u retrospektivu odnosa između Miloševića i Slovenaca uvrsti i ova tršćanska shema, onda teza da su slovenački i srpski komunisti s Kučanom i Miloševićem na čelu donekle fingirali političke svađe baš i nije sasvim nevjerovatna. Otud je vrlo moguće da je i navodna potraga za novcem režima Slobodana Miloševića, obavljana svojevremeno po Kipru i Rusiji, slučajno ili namjerno slijedila pogrešne tragove. Jer trebalo je pročešljati Lihtenštajn i raspitati se po Sloveniji. Na primjer, kod Janeza Zemljariča, bivšeg šefa slovenačke Udbe, a u vrijeme Miloševićevog ulaska u tršćansku shemu predsjednika Izvršnog veća Slovenije, potom potpredsjednika Savezne vlade od 1984. do 1989. godine. Raspoloživa dokumentacija, bilješka Jureta Hribara od 8. juna 1987, potvrđuje da je Zemljarič o stanju na računu SDB u Tršćanskoj kreditnoj banci u potpunosti bio informisan.
Kao kod Dafine
A pomenuta shema je bila sljedeća. Kada bi se na CA računu u Banci d’ Italija pojavio suficit u korist Jugoslavije, SDB je potajno podizao novac i transferisao ga u Tršćansku kreditnu banku, koja je bila dio finansijskog holdinga „Safti”, nasljednika „Safa”, prve ilegalne mreže kojom je upravljao slovenački DB. Na svote prenijete u Tršćansku kreditnu banku obračunavane su se nenormalno visoke kamate, preko kojih je legalizovan novac iz tajnih poslova SDB, a onda je inicijalni ulog vraćan na CA račun u Banci d'Italija, dok je kamata prebacivana na kompaniju „Hafing” u Lihtenštajnu.
Da bi sve bilo jednostavnije, predsjednik Tršćanske kreditne banke Vito Svetina bio je istovremeno i direktor holdinga „Safti” i direktor „Hafinga” iz Lihtenštajna. Čitav posao je bio protiv interesa i Italije i Jugoslavije, a novac od kamata koji je nestajao u Lihtenštajnu nikad se nije legalno vraćao u Jugoslaviju.
U izvještaju SDB Koper od 15. marta 1983. piše da je u februaru 1983. suficit u korist Jugoslavije iznosio 30 milijardi italijanskih lira, od čega je osam milijardi lira zadržano u Tršćanskoj kreditnoj banci s kamatom od nevjerovatnih 16 posto na mjesečnom nivou. Tog februara 1983. u Lihtenštajn je prebačeno i netragom nestalo 377.652.539 italijanskih lira. Prema tadašnjem kursu (1.399,78 lira za jedan američki dolar), to je iznosilo oko 270.000 američkih dolara, što je ekvivalentno sumi od oko 650.000 današnjih američkih dolara. U oktobru iste godine Vito Svetina je izveo još jednu transakciju, koja je iznosila između 1,2 i 1,3 milijarde lira (kurs je tada iznosio 1582,81 italijansku liru za jedan američki dolar), što je oko dva miliona dolara sadašnje vrijednosti.
Prema dokumentima iz Arhiva Slovenije, srpska Udba je, već tamo negdje do pada Rankovića 1966, uveliko nadoknadila zaostatak za slovenačkom i, uz otvoreno gunđanje hrvatske Udbe, koja je manje-više ostala na nivou državnog šverca, polagano postala najambicioznija i najuspješnija. Do primata srpske Udbe došlo je nakon koalicije sa slovenačkom službom sigurnosti, čiji je najekstremniji rezultat bečka preduzetnička mreža nastala sredinom šezdesetih godina prošlog vijeka.
Bečku mrežu sačinjavali su: ekipa jugoslovenskih Jevreja, među kojima je najistaknutiji makedonski Jevrejin Zdravko Beraha, poznat kao falsifikator zlatnih britanskih funti; slovenačka ekipa u kojoj su bili Edo Brajnik, poslije rata desna ruka Aleksandra Rankovića i tajna veza sa izraelskim Mossadom, Vitko Hlaj, prvi poslijeratni šef državnog šverca, Niko Kavčič, finansijski genije Udbe, te Miloš Ogrizek, čovek koji je kasnije optuživan zbog organizovanja tajne nabavke oružja za slovenačku teritorijalnu odbranu; na srpskoj strani glavni su bili Slobodan Todorović Bata, prvi jugoslovenski oligarh, koji je stvorio enormno bogatstvo zahvaljujući preduzetničkoj mreži Udbe i koga je Udba kasnije brutalno uništila, te Đoko Anđelković, prvi operativac državnog šverca.
Nezaobilazni Lihtenštajn
Bio je to „dream team“ poslovne ekstenzije Udbe. Boljih nije bilo. Njihova mreža sa centrom u Beču (predstavništvo riječkog „Transjuga” i tršćanskih „Eurokomerca” i „Sigmakomerca”) završavala je na jednoj strani u Lihtenštajnu (kompanije „Comest”), a sa druge u Švicarskoj (kompanija ATKO -skraćenica sastavljena od prvih slova prezimena glavnih aktera -Anđelković, Todorović, Ogrizek, Kavčič). S padom Rankovića Udba se transformiše u SDB, bečka mreža se raspada, a većina njenih aktera je ili odstranjena iz javnog života ili je, slično kao Todorović, doživjela okrutnu sudbinu.
Nedugo nakon raspada bečke mreže uspostavljeni su novi kanali, a posljednje odredište opet je bio Lihtenštajn.
Na osnovu originalnih dokumenata iz Arhiva Slovenije moglo bi se reći da je socijalistička Jugoslavija bila jedan od svjetskih prvaka u osnivanju i upotrebi off-shore preduzeća. U državi koja se redovno borila s teškim problemima konsolidacije budžeta, Udba, kasnije SDB, imala je odrešene ruke da novac za svoj budžet nađe kako zna i umije. U tim poslovima saradnja srpske i slovenačke službe sigurnosti prije je bila pravilo nego stvar puke koincidencije.
Oko 14 sati građani Jagodine mogli su da na nebu primete nesvakidašnju pojavu koja sliči tornadu, ali zapravo se naziva “peteljka” i u nekim područjima ona je početni korak ka formiranju velike oluje.
Nesvakidašnja pojava koja sliči tornadu, privukla je danas oko 14 časova pažnju Jagodinaca. Zapravo radi se o pojavi “peteljka”, koja je u nekim područjima početni korak ka formiranju velike oluje.
Jak vetar duva i u Novom Pazari a ne zna se da li je to posledica tornada koji je pogodio Jagodinu.
U radarskom centru na Bešnjaji kažu da su dejstvovali protivgradni strelci, a sitan grad je padao u Ćupriji, Jagodini i okolnim selima.
Još uvek nema podataka o šteti koju je nevreme nanelo.
Dve osobe uhapšene su zbog sumnje da su koristeći tuđa poslovna imena prodavale falsifikovane lekove među kojima su bile kubanske Vidatoks kapi za lečenje raka i Cijalis za potenciju, navodi se u saopštenju MUP-a.E.Z. (41) i S.Z. (36) uhapšeni su kao odgovorna lica firme koja se bavi veleprodajom medikamenata i medicinskih sredstava. Policija je, prilikom pretresa stana i drugih prostorija koje koriste osumnjičeni, našla 13 flašica Vidatoks kapi bez etikete, sedam nesklopljenih kutijica za kapi Vidatoks, 81 nalepnicu za te kapi, 32 uputstva za korišćenje, dve kutije leka za potenciju Blive.
Pretersom prostorija firme policija je pronašla 120 kutija Bisoprolola, dve kutije Vidotoks kapi, 18 kutija Cijalisa i dva USB fleša na kojima su se nalazili podaci o naručivanju i prodaji falsifikovanih lekova.
Pretpostavlja se da su E.Z. i S.Z. falsifikovane lekove i medicinska sredstva, koristeći lažno ime, kurirskom službom dostavljali naručiocima. Policija je krivičnu prijavu u redvnom postupku podnela i protiv muškarca zaposlenog u firmi osumnjičenih, kod koga je pronađeno 320 kutija različitih lekova bez akciznih markica Ministarstva zdravlja, među kojima su lekovi za potenciju Vijagra i Cijalis.
Osumnjičenima E.Z. i S.Z. određeno je zadržavanje do 48 sati, nakon čega će uz krivičnu prijavu biti privedeni Višem javnom tužilaštvu u Beogradu.
Ambasador Kraljevine Norveške, Nj.E. Arne Sanes Bjornstad, danas je u svojoj prvoj zvaničnoj poseti Novom Pazaru gde se susreo sa predstvanicima grada, Mirsadom Đerlekom, Mehom Mahmutovićem i Nihatom Biševcem.
Na sastancima sa gradskim zvaničnicima potvrđena je politika saradnje koju Norveška ima sa našom zemljom, Sandžakom i Novim Pazarom. Gradonačelnik Novog Pazara kazao je da je Sandžak most spajanja i da dobra saradnja sa Norveškom potvrđuje izbor koji su naši grašani napravili kada su podržali moto ”Za evropski Novi Pazar”.
Predsednik skupštine, Mirsad Đerlek govorio je o dogovorenoj pomoći koju će grad dobiti, kako u razvoju ekonomije, tako i unapređenju rada Gradske uprave koja treba da postane ”pravi servis građana.”
Ambasador Bjornstad je najavio da će Norveška produbiti saradanju sa Novim Pazaru u nekoliko oblasti. ”Radićemo na razvijanju obrazovanja, ali otvaranje radnih mesta na prvom je mestu u našem budućem radu.”, zaključio je ambasador.
Da je Novi Pazar grad fudbala najbolje govore ljudi iz tog grada, koji su dali veliki doprinos evropskom i svetskom fudbalu. Najviše od svih pazarskih asova dao je čuveni Duce. Abdulah Duce Gegić. Veliko ime iz male čaršije ostavilo je dubok trag a nekima i trasirao staze fudbalske.
Rođen je u Novom Pazaru, 19. marta davne 1924. Važeo je za istaknutog jugoslovenskog fudbalskog stručnjaka, trener i selektor.
Gegić je od rane mladosti, od svoga oca Ibre novopazarskog prodavca sveća, nasledio svakodnevni rad, što je u životu i primenjivao. Bio je poliglota, lako je komunicirao sa okolinom. Magistrirao je ekonomiju, a u fudbalu je radio kao teoretičar i pradgog nazivajući sebe „trener istraživač“. I kako to u životu obično biva obasipan je priznanjima najznačajnih fudbalskih institucija za stručno-pedagošku aktivnost afirmisanu tokom trenerskog dokazivanja u Kosovskoj Mitrovici, Nišu, Negotinu, Boru, Novom Sadu, Sarajevu, Beogradu ali ne i u svojoj grudi… No ipak po njegovom imenu zove se priznanje za životno delo koje svake godine dodeljuje Sportski savez Novog Pazara. I to je nešto…
Rezultatsku kulminaciju doživeo je 1966. godine. U borbi za finale Kupa evropskih šampiona Partizan je pod njegovim vođstvom eliminisao Nant, Verder, Spartu Prag i Mančester junajed, ali je u finalu Kupa evropskih šampiona u Briselu zaustavljen od Real Madrida rezultatom 1:2. To je bio antologijski sastav neprevaziđenih „Partizanovih beba“: Šoškić, Jusufi, Mihajlović, Bečejac, Rašović, Vasović, Kovačević, Bajić, Hasanagić, Galić i Pirmajer.
Uz klupske uspehe, Gegić je 1965. godine bio član četvoročlane selektorske komisije sa Tirnanićem, Antolkovićem i Miljanićem.
Pre skoro pola veka trasirao je put turskom fudbalu, ostavljajući neizbrisiv trag u Fenerbahčeu, Bešiktašu i Bursi, a najduže se zadržao na poziciji savetnika turskog fudbalskog saveza i šefa katedre za fudbal na istanbulskom Fakultetu za fizičku kulturu. Ceneći njegov rad tribina stadiona u Bursi nazvana je po njemu.
Poštovao je kolege i nesebično je prenosio ogromno znanje i iskustvo što je nedavno učinio u Dardaneliju, na originalnoj promociji „Fabričkog sistema pri stvaranju fudbalera sutrašnjice“ o čemu je nameravao da upozna zvaničnike u Partizanu, Vojvodini, Novom Sadu, ali ga je smrt zaustavila.
Preminuo je 21. Juna 2008. godine od posledica moždanog udara u Kliničkom cenru u Novom Sadu.
Umro je baš na veče kada je njegov učenik turski selektor Fatih Terim, postigao najveći uspeh turskog fudbala sa Fudbalskom reprezentacijom Turske plasirajući se u polufinale Evropskog prvenstva 2008..
Carinici su na graničnom prelazu Batrovci zaplenili 50 zlatnika iz 1923. godine, čija je vrednost procenjena na preko 13.000 dolara, saopštila je Uprava carina.
Zlatnike su 24. maja pokušali da prokrijumčare dvojica belgijskih državljana turskog porekla, koji su se na ulazu u našu zemlju pojavili u prepodnevnim satima, u automobilu “mercedes” belgijskih registarskih oznaka.
Na granični prelaz su ušli trakom obeleženom zelenim semaforom, čime su se deklarisali kao neko ko nema ništa da prijavi, što su i rekli carinskim službenicima prilikom susreta, navodi se u saopštenju.
Međutim, detaljnom kontrolom vozila je u prtljažnom delu ispod tapacirunga, u fabričkom prostoru predviđenom za dodatni pribor, pronađena čarapa napunjena dukatima, koja je bila prekrivena kompresorom.
Dukati su privremeno zadržani, do okončanja postupka pred nadležnim sudom, pokrenutog protiv jednog od putnika, koji se po otkrivanju prekršaja izjasnio kao vlasnik zlatnika.
